İslam Dersleri|İslam, gerekleri ve güzellikleri üzerine

İmanın altıncı şartı kadere inanmaktır. (Kader ve kaza meselesi zor anlaşıldığından kolay kavrayabilmek için, önce insandaki irade-i cüz’iyye’yi izah edelim.)

İrade-i Cüz’iyye
İrade-i Cüz’iyye: Cenab-ı Hakk’ın kuluna verdiği mahdut bir salahiyet ve tercih hakkıdır. Fakat ehemmiyeti pek büyüktür. Zira insan, iradesini hayra sarf ederse Mevla hayrı, şerre sarf ederse şerri yaratır. Bu itibarla insan, Cenneti de, Cehennemi de bu irade ile kazanır. Evet, Halık (Yaratıcı) yalnız Cenab-ı Hakk’tır. O dilemezse, o yaratmazsa hiç bir şey olmaz. Şu kadar ki, kul kasib yani isteyip çalışan, Mevla ise Halik yani yaratandır. İnsanda verilen irade-i cüzz’iyye otomobilin direksiyonu gibidir. İnsan direksiyonu ne tarafa çevirirse otomobil o tarafa gider. Bu sebeble, isayan içinde olan bir kimse “Ben ne yapayım Allah böyle dilemiş, böyle yaratmış” deyip mesuliyeti üzerinden atıp sıyrılamaz. Evet, Allah dilemiştir ama, kulun iradesi ve çalışması bu yolda olduğu için dilemiştir. Zaten kulda, böyle bir irade-i cüz’iyye yani tercih hakkı olmasaydı, Cenab-ı Hakk kuluna zorla bir günahı yaptırıp, sonra da cezalandırmaktan münezzehtir.
Kader
Kader, proğramı Sübhanidir; (Ezelden ebede kadar hayır ve şer iyi kötü meydana gelecek bütün hadisler hakkında Cenab-ı Hakk’ın kendi ilmi icabı bilip takdir buyurmasıdır.)
Kaza
Kaza, Cenab-ı Hakk’ın ezelde takdir buyurduğu hadiselerin, zamanı gelince ilim ve iradesine uygun olarak meydana gelmesidir.
Rızık Meselesi
Rızık, Allahü Teala’nın, hayat sahiplerine gıdalanmaları için verdiği ve onların da yediği şeylerdir. Lakin insan kendi öz iradesi ile rızkını helal veya haram yollardan kendisi seçer ve Allahü Teala da o yoldan verir. İşte bunun için, rızkını helalden talep etmeyip haram yiyenler irade ve ihtiyarlarını kötüye kullandıklarından kendileri mesuldürler.
Tevekkül
Tevekkül maksada erişmek için, maddi ve manevi sebeplerin hepsini yerine getirdikten sonra, neticesini Allah’dan beklemektir. Kişi şayet beklediğine ulaşamazsa, üzülmemeli; “Hakkımda belki bu daha hayırlıdır.” diyerek, kaderine razı olmalıdır. Çünkü, Kur’an-ı Kerim’de Cenab-ı Hakk, “Siz birşeyi seversiniz, onun için çalışır ve onu elde etmek istersiniz, fakat bilmezsiniz ki, onun sonunda sizin için şer vardır. Yine siz birşeyi sevmezsiniz, hoşunuza gitmez ve istemezsiniz, fakat bilmezsiniz ki, sizin için onun sonunda hayır vardır.” buyuruyor.

Erzurum’lu İbrahim Hakkı’dan Bir ŞiirAçılır bahtımız bir gün hemen battıkça batmaz ya
Sebepler halk eder Halik, kerem babın kapatmaz ya.
Benim Hakk’a münacatım değildir rızk için haşa
Hüda Rezzak-ı alemdir rızıksız kul yaratmaz ya.
Erzurum’lu İbrahim Hakkı

Ecel, insanların mukadder (Allah tarafından yazılıup kararlaşmış) olan ömrünün nihayetine denir. Ecel geldiği zaman ne bir saniye ileri gider ne de bir saniye geriye gider. İnsan her ne sebeple ölürse ölsün eceli ile ölmüş olur.

İmanın beşinci şartı ahiret gününe inanmaktır. Sur’un üflenmesi, bütün ölülerin dirilip kabirlerinden kalkması, amle defterlerinin kendilerine verilmesi ve mahşer meydanında toplanıp sual ve hesaba çekilmesi ile mizan, şefaat, sırat, kevser, cennet ve cehennem gibi ahiret hayatına ait hususlara inanmaktır.
Ahiret bu dünyadan sonraki sonsuz hayattır. Allahü Teala, bu dünyayı ve bütün varlıkları geçici bir zaman için yaratmıştır. İsrafil Aleyhisselamın birinci suru üfürmesiyle kıyamet kopup bütün canlılar ölecek, dünya ve dünya dışındaki her şey parçalanıp yok olacaktır. İkinci surun üflenmesi ile de mahlukat yeniden direlecek hesap vermek için mahşer yerine toplanacaklardır. Mahşerde Allah’ın huzurunda bütün yaptıklarından hesaba çekilecek, en ince teferruatına kadar hesap verecekler, haklı, haksızdan hakkını alacaktır. Hesap işi bittikten sonra, iyiler Cennet’e girecektir. Cennet’e girecek olan insanların bir kısmı orada Cenab-ı Hakk’ın cemalini göreceklerdir. Ahirete inanmayan, Allah’a ve peygambere de inanmamış olur.

İmanın dördüncü şartı peygamberlere inanmaktır. Peygamberler, Cenab-ı Hakk’ın, şeriatını, emirlerini, yasaklarını, haberlerini kullarına bildirmek için seçip gönderdiği mümtaz zatlardır. Peygamberler insanları, Allah’a şirk koşmak ve puta tapmak gibi delaletlerden kurtarmaya, insanları hem dünyada hem de ahirette saadete erdirmeye vesiledirler. İnsanların akılları gerçek kurtuluş yolunu bulmakta yetersiz olduğundan Hazreti Allah, kullarının ebedi saadeti için peygamberler göndermiştir. Peygamberler, Allah’ın izni ile bir çok harikulade yani eşi görülmemiş ve olamaz diye bilinen şeyler, onların elinde kolayca olmuştur. İlk insan ve ilk peygamber Adem aleyhisselam’dır. İşte bunun içindir ki, yaratılışı itibariyle üstün bir varlık olan insanın, aslı, bazı yanlış düşüncelerin idda ettiği gibi maymun değil; yine insandır. Esasen “İnsanın aslı maymundur” diyenlerin bu batıl iddasını asrımızın inkişaf eden ilmi ve fenni de kökünden çürütmüştür. Hiç şüphesiz bilinmelidir ki, bizim asılımız maymun değil; Cennet’ten gelme, tertemiz, Hazret-i Adem ile Hazret-i Havva’dır.

Peygamberlerin Sıfatları

Peygamberler hakkında bilinmesi vacip ve zaruri olan sıfatlar beştir.

1. Sıdk: Peygamberler doğrudurlar. Asla yalan söylemezler.
2. Emanet: Emindirler. (Her husuta kendilerine inanılırlar.)
3. Tebliğ: Hz. Allah’ın emir ve yasaklarını hiç noksansız ve çekinmeden tebliğ ederler.
4. Fetanet: Son derece zekidirler.
5. İsmet: Masumdurlar; günah işlemekten uzaktırlar.

Bizim peygamberimizin diğer peygamberlerden ayrı beş vasfı daha vardır:

1. Bütün peygamberlerden  efdaldir. (Üstündür)
2. Bütün insanlara ve cinlere gönderilmiştir.
3. Peygamber silsilesinin son halkası (Hatemü’l Enbiya) yani son peygamberdir. Ondan sonra peygamber gelmiyecektir.
4. Bütün alemlere rahmet olarak gönderilmiştir.
5. Şeriatı, kıyamete kadar devam edecektir.

Kuran-ı Kerim’de İsmi Geçen Peygamberler:

Hz. Adem aleyhisselamdan peygamberimize kadar bir rivayete göre 124 bin, diğer bir rivayete göre ise 224 bin peygamber gelmiştir. Bunlardan ancak 28 tanesinin isimleri Kuran-ı Kerim’de zikredilmiştir. Kuran-ı Kerim’de adları geçen ve bilinmeleri vacip olan peygamberlerin mübarek isimleri şunlardır:

1. Adem
2. İdris
3. Nuh
4. Hud
5. Salih
6. İbrahim
7. Lut
8. İsmail
9. İshak
10. Yakub
11. Yusuf
12. Eyyub
13. Şuayb
14. Musa
15. Harun
16. Davud
17. Süleyman
18. Yunus
19. İlyas
20. Elyesa
21. Zülkifl
22. Zekeriyya
23. Yahya
24. İsa
25. Üzeyr*
26. Lokman*
27. Zülkarneyn*
28. Hazret-i Muhammen Mustafa S.a.v.

* Bu üç mübarek zata evliya diyenler de vardır.

    İmanın üçüncü sartı kitaplara inanmaktır.
    Cenab-ı Hak, kendi iradelerini, emirlerini, nehiylerini, hikmetlerini, kullarına bildirmek için zaman zaman peygamberlerine kitaplar indirmiştir. Bu Kitapların tamamına ilahi kitaplar denir.
    Cebrail (a.s.) vasıtası ile peygamberlere vahiy olarak gönderilen kitap ve suhufun (Sayfaların) adedi 104′tür.

Suhuf
10 Suhuf,          Adem  aleyhisselam’a
50 Suhuf,          Şit  aleyhisselam’a
30 Suhuf,          İdris  aleyhisselam’a
10 Suhuf,          İbrahim aleyhisselam’a gönderilmiştir ki tamamı 100 suhufdur. (Sahifelerdir.)

Kitaplar
Tevrat, Musa  aleyhisselam’a,
Zebur, Davud  aleyhisselam’a,
İncil, İsa  aleyhisselam’a,
Kur’an, Peygamberimiz MUHAMMED  aleyhisselam’a, gelmiştir. Kur’anın gelmesiyle ilk üçünün hükmü kaldırılmıştır. Kur’an-ı Kerim 114 sure, 6666 ayettir. İki durak arasına bir ayet denir. Kur’an’ın bir harfi bile değişmemiştir. Dünyadaki bütün Kur’anlar aynıdır. Kur’an-ı Kerim kıyamete kadar Allah’ın himayesindedir.