İslam Dersleri|İslam, gerekleri ve güzellikleri üzerine

„Evlatlarım, sizler ne büyük bir mükafata nail olacaksınız, bir bilseniz… Yarın kıyamet gününde bizler geçerken mahşer halkı gıpta ile Rasulullah Efendimiz’e sorarlar: “Ya Rasulallah, bunlar enbiya mıdır?” Cevap: “Hayır.” - “Bunlar evliya mıdır?”.

Cevap: “Hayır.” - “Öyleyse kimdir bunlar?” Rasulullah Efendimiz: “Bunlar ahir zamanda sönmek üzere olan din-i celil-i islam’ı ümmet-i Muhammed’in evladına aşılayan mücahidlerdir.” buyururlar.”

„Esmâ-i İlâhiye’nin içinde Lafza-i Celâl’in rütbesi başkadır. Çünkü müsemmâsı, zât-ı ehadiyet-i mücerrede-i ilâhiyedir. Diğer esmâ ise, ef’âl ve sıfât-ı ilâhiyenin isimleridir.

Bu İsm-i Celâl, aynı zamanda bütün esmâyı câmi’ olan bir İsm-i A’zam’dır. Yani lafzatullah, zât-ı ilâhî ile İsm-i A’zam, “el-Hayyü’l-Kayyûm” da sıfat ile İsm-i A’zam’dır.

“Allah” ism-i celâlinde, diğer esmâ-i ilâhiyede olmayan bir takım hâssalar vardır. Bir defa hiçbir lisanda tercümesi yoktur. Eğer bir çocuğa isim olarak verilse, o çocuk yaşayamaz. Harflerinin müfredâtını teker teker alsak, yine sırr-ı ehadiyet-i mücerredeyi ifade eder. Meselâ;
“Allah, Lillah, Lehû, Hû” gibi. Burada “vav” zâidedir. Aslı “Hu”dur. Eğer “Hû” da alınsa, o zaman yaşayabilmek için aldığımız “hava”yı dışarı verirken “Hû” diye yine onu isbat ederiz.

Hazret-i Mevlâ’nın tasarrufunu, eşyanın üzerinden bir an uzak tutmak kabil değildir.

“İllâ Hû”, ismiyyeti ifade eder; çünkü “Hû”, ilm-i nahve göre zamir, ilm-i tasavvufa göre isimdir. Hiçbir isim yoktur ki âhiri “vav”, mâkabli mazmum olsun. Ancak “Hû” ism-i şerifi müstesnâdır. O da Hazret-i Mevlâ’ya mahsus bir isimdir.

Bugüne kadar Hazret-i Mevlâ’nın 99 esmâsından, 1001 esmâsından bahsedenler olmuştur. Lâkin, âlem-i semâda 4000 esmâsı daha vardır ki, bundan bahsedip konuşan olmamıştır. Cenâb-ı Hakk kıyâmet gününde, küre-i arzı bu 4000 esmâ-i ilâhiyesi kadar genişleterek, bütün insanları orada cem’ edecektir.

“el-Hayyu’l-Kayyûm”: On sekiz bin âlemi yok iken îcâd edip hayat veren demektir. Yalnız hayat kâfi değildir; onu tutup muhâfaza etmek îcap eder. Hazret-i Mevlâ, “Kayyûm” ism-i şerifiyle tutmaktadır. Îsâ aleyhisselam mevtâyı ihyâ için, “Yâ Hayyu yâ Kayyûm” diye duâ ederdi. Tecrübesi kolaydır. Batmak üzere olan bir gemide, insanlar hep birden “Yâ Hayyu yâ Kayyûm” diye feryat etseler gemi batmaz, batamaz.”

„Kurbanlık hayvanlar da şehittir. Çünkü onlar, Allah-ü Teâlâ’nın emrine boyun eğerek kesilirler.

Hayvan kesileceğini bilir; Mevlâ ona ilham eyler. Onun için kesmeden önce onu hırpalamamalı; bilhassa kesileceği yere götürürken onu sürüklememelidir. Çünkü bu eziyettir. Ona eziyet ise haramdır.

Hayvanı keserken, canı çabuk çıksın diye iliklerini dahi kesmek doğru olmaz. O hayvan bizim için canını fedâ ediyor. Ne mutlu ona!.. Keşke onun yerinde biz olsaydık. Yani onun gibi Allah yolunda biz de can verseydik…”

„Kurban keserken şöyle demeli:

“Ya Rab! Benim şu vücudum çok isyankardır. Onu azad ettirebilmem için kendimi senin yolunda feda edip kanımı akıtmam lazım, bunu ise sen haram kıldın. Senin rızan için kendi yerime bu hayvanı kesiyorum vücuduma bedel, bunu benden kabul buyur Allah’ım!”

diye iltica edip öyle kesmelidir.”

„Kurbanın maddî ve mânevî olmak üzere yedi mühim fâidesi vardır:

1. Gadab-ı ilâhîyi söndürür.
2. Rızâ-i ilâhîyi celb eder.
3. Çok kurban kesilen bir memlekette harp olmaz.
4. Eğer bir insan vakti hâli müsâit olup da kurban kesmezse, muhakkak ki o adamın ya kendisinden veya çocuğundan yâhut da malından, ticaretinden, servetinden, varlığından mutlaka bir kan çıkacaktır.
5. Kurbanda çoluk-çocuk ve fakir ve fukarâ için umumî bir maslahat ve mutlak bir menfaat vardır.
6. Kurban Bayramı’nda afv-ı umumî tecellî eder.
7. (Kurban kesmeyen) Allah’sızların gâyesi, neticesi ve sonu intihardır.

Kendi kendilerini katlederek ebedî cehenneme yuvarlanır giderler.”